Shloka 12
न च प्रतिजघानास्य स गतिं पर्वतोत्तम: । तत्पश्चात् उन पर्वतशिखरोंसे वे सहसा आगे निकल गये। वह श्रेष्ठ पर्वत उनकी गतिको रोक न सका ।। ततो महानभूच्छब्दो दिवि सर्वदिवौकसाम्
na ca pratijaghānāsya sa gatiṁ parvatottamaḥ | tatpaścāt tu na parvataśikharaiḥ saḥ sahasā agre nirgataḥ | sa śreṣṭhaḥ parvatas tasya gatiṁ roddhuṁ na śaśāka || tato mahān abhūc chabdo divi sarvadivaukasām ||
அந்த உத்தமப் பர்வதமும் அவன் முன்னேற்றத்தைத் தடுக்க இயலவில்லை; எதிர்த்துத் தாக்கவும் இல்லை, அவன் இயக்கத்தைத் தடையிடவும் முடியவில்லை. பின்னர் அவன் அந்தப் பர்வதச் சிகரங்களைத் திடீரெனத் தாண்டி பேர்வேகத்துடன் முன்னே பாய்ந்தான்—அத்தகைய வேகம்; சிறந்த பர்வதமும் அவனைத் தடுக்க இயலாதது. அப்போது விண்ணில் எல்லா தேவர்களிடையிலும் பேரொலி எழுந்தது.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the idea of irresistible momentum—when a being’s force (physical or moral) is fully set in motion, even seemingly immovable obstacles may fail to restrain it; the cosmic reaction (the roar among celestials) highlights how extraordinary acts reverberate beyond the immediate scene.
A figure moves with such speed and power that the foremost mountain cannot check his course; he shoots past the mountain-peaks, and a tremendous sound arises in the heavens among the celestial beings, marking the event as wondrous and momentous.