Shloka 16
पितृयज्ञे नारायणतत्त्वम् — The Nārāyaṇa Grounding of Ancestral Offerings
उन्हें इस प्रकार जाते देख समस्त गन्धर्व, अप्सराओंके समुदाय तथा सिद्ध ऋषि-मुनि महान् आश्चर्यमें पड़ गये ।।
śuka uvāca |
teṣāṁ tathā gacchatāṁ dṛṣṭvā sarve gandharvā apsarasāṁ gaṇaś ca siddhā ṛṣayaś ca mahad āścaryam āpannāḥ | antarīkṣagataḥ ko ’yaṁ tapasā siddhim āgataḥ | adhaḥkāyo ’rdhva-vaktraś ca netraiḥ samabhirajyate iti parasparaṁ ūcuḥ ||
சுகர் கூறினார்—அவரை அப்படிப் பேர்விசித்திரமாகச் செல்லக் கண்டதும், எல்லா கந்தர்வர்களும், அப்சரஸ்களின் கூட்டமும், सिद्ध முனிவர்களும் பெரும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர்—“தவத்தால் सिद्धி பெற்ற இந்த மகாத்மா யார்? ஆகாயப் பாதையில் செல்கிறார்; முகம் மேல்நோக்கி, உடலின் கீழ்பகுதி கீழ்நோக்கி உள்ளது. எங்கள் கண்கள் தன்னிச்சையாகவே அவரை நோக்கி இழுக்கப்படுகின்றன” என்று கூறினர்.
शुक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the compelling power of tapas (austerity) and spiritual accomplishment (siddhi): genuine inner attainment can command reverence even among celestial beings, reminding the listener that ethical self-discipline and ascetic practice are recognized as sources of extraordinary capability and authority.
Śuka narrates that Gandharvas, Apsarases, and perfected sages see an extraordinary ascetic moving through the sky in an unusual posture (face upward, lower body downward). Astonished, they question among themselves who this great soul is and note that their gaze is involuntarily drawn to him.