Shloka 54
नरनारायण-नारदसंवादः
Nara-Nārāyaṇa–Nārada Discourse on Vision, Elements, and Entry into Vāsudeva
न होष क्षयतां याति सोम: सुरगणैर्यथा । कम्पितः पतते भूमिं पुनश्चैवाधिरोहति
na hoṣa kṣayatāṃ yāti somaḥ suragaṇair yathā | kampitaḥ patate bhūmiṃ punaś caivādhirohati ||
நாரதர் கூறினார்—தேவர்கணங்கள் அமிர்தம் அருந்தி சோமன் (சந்திரன்) குறையச் செய்வதுபோல் சூரியனுக்கு குறைவு ஏற்படாது. புகைமார்க்கம் வழியே சந்திரலோகத்திற்குச் சென்ற உயிர், தன் கர்மப் புண்ணியப் பயன் அனுபவம் முடிந்ததும் நடுங்கி பூமியில் விழும்; மேலும் புதிதாகச் சேர்த்த கர்மப் பலன்களை அனுபவிக்க மீண்டும் சந்திரலோகத்திற்கே ஏறிச் செல்கிறது. ஆகவே சந்திரலோகத்தை அடைந்தவனும் வரவு-போக்கு சுழலிலிருந்து விடுபடான்।
नारद उवाच
Educational Q&A
Heavenly attainments such as reaching the Moon-world are temporary: when the merit that produced them is exhausted, the soul returns to earth and re-enters the cycle of rebirth. Therefore, such destinations do not constitute liberation from saṃsāra.
Nārada explains a cosmological-ethical point: unlike the Moon, which is described as waning under divine consumption, the Sun is not diminished; and a being who reaches the lunar realm via the ‘path of smoke’ eventually falls back to earth once karmic enjoyment ends, then ascends again through new karma—showing repeated coming and going.