Shloka 43
Nārāyaṇasya Guhya-nāmāni Niruktāni (Etymologies of Nārāyaṇa’s Secret Epithets) / नारायणस्य गुह्यनामानि निरुक्तानि
जराशोकसमादविदष्टं रोगायतनमातुरम् । रजस्वलमनित्यं च भूतावासमिमं त्यज
jarāśokasamāviṣṭaṁ rogāyatanaṁ āturam | rajasvalam anityaṁ ca bhūtāvāsam imaṁ tyaja ||
நாரதர் கூறினார்—இந்த உடலைத் துற; இது முதுமையும் துயரமும் ஆட்கொண்டது; நோய்களின் இருப்பிடம், வேதனையால் வாடுவது; ரஜஸால் மாசடைந்தது, நிலையற்றது—உயிர்களின் தங்குமிடமட்டுமே.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse urges dispassion toward the body by highlighting its nature as impermanent, impure, and vulnerable to aging, sorrow, and disease—thereby encouraging renunciation and a turn toward higher spiritual aims.
In Śānti Parva’s instruction-oriented setting, Nārada delivers a counsel that reframes the body as a temporary habitation rather than the self, pressing the listener toward detachment and the pursuit of liberation-oriented wisdom.