Shloka 41
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
स्पर्थ्यास्तरणसंकीर्ण ददुस्ता: परमस्त्रिय: । उन सुन्दरी रमणियोंने देवताओंके बैठने योग्य एक दिव्य पलंग, जिसमें रत्न जड़े हुए थे और जिसपर बहुमूल्य बिछौने बिछे थे, शुकदेवजीको सोनेके लिये दिया || ४० ई ।।
pādaśaucaṃ tu kṛtvaiva śukaḥ saṃdhyām upāsya ca | madhyarātre yathānyāyaṃ nidrām āhārayat prabhuḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—சுகதேவர் முதலில் பாதங்களைத் துவைத்து உடல்-சுத்தியை நிறைவேற்றி சந்த்யாவந்தனம் செய்தார். பின்னர் தூய ஆசனத்தில் அமர்ந்து மோக்ஷத் தத்துவத்தையே தியானித்தார். இரவின் முதல் பகுதியில் அவர் தியானத்தில் நிலைத்திருந்தார்; நடு இரவில் விதி-ஒழுக்கத்திற்கேற்ப அந்த வல்லமைமிக்க முனிவர் நித்திரையை ஏற்றார்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined living: purity of body (washing), regular spiritual duty (Sandhyā worship), sustained contemplation of liberation, and even sleep taken only in a regulated, appropriate measure—showing that renunciation is not negligence but ordered self-governance.
Bhīṣma describes Śuka’s conduct at night: after cleansing and performing Sandhyā rites, he sits on a pure seat and meditates on mokṣa; he remains absorbed through the early night and only later, at midnight, accepts sleep according to proper ascetic discipline.