Shloka 14
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
मेरोह॑रिश्व द्वे वर्षे वर्ष हैमवतं तत: । क्रमेणैवं व्यतिक्रम्प भारतं वर्षमासदत्
merohariśva dve varṣe varṣa haimavataṁ tataḥ | krameṇaivaṁ vyatikramp bhārataṁ varṣam āsadat ||
பீஷ்மர் கூறினார்—ஒழுங்காக மேரு (இலாவ்ருத), ஹரிவர்ஷம், அதன் பின் பனிமயமான ஹைமவத (கிம்புருஷ) நாட்டைத் தாண்டி, அவர் இறுதியில் பாரதவர்ஷத்தை அடைந்தார்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage highlights disciplined progress (krameṇa) and endurance: reaching the human realm of Bhārata—where dharma is practiced through effort—requires crossing hardships and dangers. It frames spiritual and ethical life as a journey demanding steadiness and courage.
Bhīṣma describes travelers moving through successive mythic regions—Meru/Ilāvṛta, Hari-varṣa, and Haimavata (linked with Kimpuruṣa)—crossing mountains, rivers, tīrthas, lakes, and perilous forests filled with serpents and wild beasts, until they finally reach Bhārata-varṣa.