Shloka 72
देवतापितृप्रश्नः — Nārada at Badarīāśrama: the ultimate referent of daiva and pitṛ worship
कि ते धनेन कि बन्धुभिस्ते कि ते पुत्रै: पुत्रक यो मरिष्यसि । आत्मानमन्विच्छ गुहां प्रविष्ट पितामहास्ते क्व गताश्ष सर्वे
ki te dhanena ki bandhubhis te ki te putraiḥ putraka yo mariṣyasi | ātmānam anviccha guhāṁ praviṣṭa pītāmahās te kva gatāś ca sarve ||
மகனே! நீ ஒருநாள் இறக்கவே வேண்டியவன் என்றால், செல்வம் உனக்கு என்ன பயன்? உறவினர்கள் என்ன பயன்? மகன்கள் என்ன பயன்? ஆகவே இதயக் குகையில் புகுந்துள்ள ஆத்மத் தத்துவத்தைத் தேடு. சிந்தி—உன் முன்னோர்கள், பிதாமகர்கள் முதலியோர் அனைவரும் எங்கே சென்றார்கள்?
व्यास उवाच
Educational Q&A
Since death is inevitable, external supports—wealth, relatives, even descendants—cannot ultimately secure one. Therefore one should turn inward to ātmānam anviccha: inquiry into the Self, cultivating detachment (vairāgya) and spiritual discernment.
Vyāsa addresses a younger person affectionately (“putraka”), urging a shift from worldly reliance to inner realization. He reinforces the point with a stark reminder: all ancestors have already departed, so one should not cling to transient possessions and relations.