Shloka 99
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
अनन्त इति कृत्वा स नित्यं केवलमेव च । धर्माधर्मो पुण्यपापे सत्यासत्ये तथैव च
ananta iti kṛtvā sa nityaṃ kevalam eva ca | dharmādharmo puṇyapāpe satyāsatye tathaiva ca
அவரை ‘அனந்தன்’ எனக் கருதி, அவன் எப்போதும் அவரிடமே மட்டும் நிலைத்திருந்தான். அந்நிலையில் தர்மம்-அதர்மம், புண்ணியம்-பாபம், சத்தியம்-அசத்தியம் ஆகிய எதிர்மைகள் அனைத்தும் ஒன்றுபோலத் தோன்றி, கட்டுப்படுத்தவில்லை.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Single-pointed absorption in the Infinite (Ananta) dissolves the binding force of moral dualities—dharma/adharma, merit/sin, truth/falsehood—by shifting one’s standpoint from worldly evaluation to the unconditioned reality.
Bhīṣma continues an instruction in Śānti Parva, describing a person who, by contemplating the Lord as Ananta and clinging to Him alone, transcends ordinary oppositional categories that govern ethical and social life.