Shloka 83
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
विश्वावयुरुवाच तथ्यं शुभं चैतदुक्त त्वया विभो सम्यक् क्षेम्यं दैवताद्यं यथावत् । स्वस्त्यक्षयं भवतश्चास्तु नित्यं बुद्धा सदा बुद्धियुक्त मनस्ते
Viśvāvasur uvāca—tathyaṁ śubhaṁ caitad uktaṁ tvayā vibho samyak kṣemyaṁ daivatādyaṁ yathāvat | svasty akṣayaṁ bhavataś cāstu nityaṁ buddhā sadā buddhiyuktaṁ manas te ||
விச்வாவசு கூறினார்—பிரபுவே! நீங்கள் உரைத்தது உண்மையும் நன்மையும் ஆகும். தேவர்களின் ஆதிகாரணமான பிரம்மத்தை நீங்கள் முறையாகவும் தக்கவாறும் விளக்கியுள்ளீர்கள்—அது மிகுந்த நலன் தருவது. உமக்கு எந்நாளும் அழியாத க்ஷேமம் உண்டாகுக; உமது மனம் எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்து ஞானத்தோடு இணைந்திருக்குக।
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse affirms that a correct, orderly exposition of Brahman as the primordial source of the gods is both true and auspicious, and it highlights the ethical-spiritual ideal that the teacher’s mind should remain continually awakened and united with wisdom.
After hearing the discourse, Viśvāvasu offers respectful praise and a benediction—wishing the speaker imperishable welfare and steady wisdom—signaling closure to this portion of the instruction.