Shloka 37
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
विश्वाविश्वेति यदिदं गन्धर्विेन्द्रानुपृच्छसि । विश्वाव्यक्तं परं विद्याद् भूतभव्यभयंकरम्
viśvāviśveti yad idaṃ gandharvīndrānupṛcchasi | viśvāvyaktaṃ paraṃ vidyād bhūtabhavyabhayaṅkaram ||
யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—ஓ கந்தர்வேந்திரா! ‘விஸ்வா’ ‘அவிஸ்வ’ என்று நீ கேட்பதிலே, ‘விஸ்வா’ என்பது பரம அவ்யக்தம் என்பதை அறி; அதுவே உன்னதத் தத்துவம், கடந்ததும் வருங்காலமும் உள்ள உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டுவது போலத் தோன்றும்।
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse identifies the highest reality as the all-pervading Unmanifest (avyakta), beyond the categories of ‘universal’ and ‘non-universal’ as ordinarily conceived, and portrays it as a transcendent principle that inspires awe across time (past and future).
In a philosophical exchange in Śānti Parva, Yājñavalkya responds to a question posed to him (addressed as ‘lord of the Gandharvas’) about the notions of viśva and aviśva, redirecting the inquiry toward the supreme, unmanifest ground of existence.