Mahabharata — Shanti Parva, Shloka 34
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
तत्रोपनिषदं चैव परिशेषं च पार्थिव । मथ्नामि मनसा तात दृष्ट्वा चान्वीक्षिकीं पराम्
tatro'paniṣadaṃ caiva pariśeṣaṃ ca pārthiva | mathnāmi manasā tāta dṛṣṭvā cānvīkṣikīṃ parām ||
யாஜ்ஞவல்க்யர் கூறினார்—ஓ அரசே, அன்புக் குழந்தையே! அங்கே உபநிஷத் போதனையையும், அதன் பரிசிஷ்டப் பகுதிகளையும், மேலும் உன்னதமான ஆன்வீக்ஷிகீ (தர்க்க-விசாரணை) வித்யையையும் நோக்கி, அவற்றின் சாரத்தைப் பெற மனத்திலேயே அனைத்தையும் மத்தனம் செய்யத் தொடங்கினேன்।
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
True understanding is not gained by merely possessing sacred texts; it arises from reflective assimilation—‘churning’ the Upaniṣadic teaching together with its supplementary explanations through disciplined inquiry (ānvīkṣikī) to extract the essence that guides right living and liberation.
Yājñavalkya addresses a king affectionately and describes his own method of study: he examines the Upaniṣads and related supplementary material, then engages the highest rational inquiry, internally processing the teachings to arrive at their distilled meaning.