Shloka 15
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
ततो5हमर्घ्य विधिवत् सरस्वत्यै न्यवेदयम् । तपतां च वरिष्ठाय निषण्णस्तत्परायण:,तब मैंने सरस्वतीदेवी तथा तपनेवालोंमें श्रेष्ठ भगवान् भास्करको अर्घ्य निवेदन किया और उन्हींका चिन्तन करता हुआ बैठ गया
tato 'ham arghyaṃ vidhivat sarasvatyai nyavedayam | tapatāṃ ca variṣṭhāya niṣaṇṇas tat-parāyaṇaḥ ||
பின்னர் நான் விதிப்படி சரஸ்வதி தேவிக்கு அர்க்யம் செலுத்தினேன்; மேலும் தவம் செய்பவர்களில் முதன்மையான பாஸ்கரன்—சூரிய பகவானுக்கும் அர்க்யம் அர்ப்பணித்தேன். அதன்பின் அவரையே சார்ந்து, மனத்தை அவர்மேல் நிலைநிறுத்தி அமர்ந்தேன்।
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
Right practice joins outer discipline with inner focus: one should perform worship according to proper procedure (vidhivat) and then settle the mind in single-pointed devotion (tat-parāyaṇaḥ). The verse also links Sarasvatī (sacred speech/learning) and the Sun (austere power and illumination) as supports for ethical clarity.
Yājñavalkya describes his action: he formally offers arghya to Sarasvatī and to Bhāskara, regarded as the foremost among those endowed with tapas, and then sits down absorbed in contemplation—indicating a transition from ritual offering to meditative absorption.