Shloka 37
जनक–सुलभा संवादः
Janaka–Sulabhā Dialogue on Mokṣa and Non-attachment
पृथ्वीमिमां यद्यपि रत्नपूर्णा दद्यान्न देयं त्विदमव्रताय । जितेन्द्रियायैतदसंशयं ते भवेत् प्रदेयं परम नरेन्द्र
pṛthvīm imāṃ yadyapi ratnapūrṇāṃ dadyān na deyaṃ tv idam avratāya | jitendriyāyaitad asaṃśayaṃ te bhavet pradeyaṃ parama nareन्द्र, nareन्द्र ||
வசிஷ்டர் கூறினார்—ரத்தினங்கள் நிறைந்த இந்த முழு பூமியையே ஒருவர் அளித்தாலும், விரதமும் நியமமும் இல்லாதவனுக்கு இந்த உபதேசத்தை வழங்கக் கூடாது. ஆனால் தன்னடக்கம் கொண்ட ஜிதேந்திரியனுக்கு, ஓ அரசே, ஐயமின்றி இந்த உத்தமமான பரம ஞானத்தை அளிப்பது உனக்கே உரியது.
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
Sacred or liberating knowledge should be given only to a qualified recipient: one who practices vows and discipline and has self-control. Material wealth—even the whole jewel-filled earth—cannot justify teaching it to an unfit person.
Vasiṣṭha addresses a king and advises him about the proper eligibility (adhikāra) for receiving instruction. He contrasts an undisciplined person (avratin) with a self-controlled one (jitendriya), urging the king to teach the supreme knowledge only to the latter.