Shloka 10
Adhyāya 302: Guṇa-vicāra, Gati-bheda, and the Imperishable State
Yājñavalkya–Janaka
स्वक्षरं प्रश्मितं वाक््यं मधुरं चाप्यनुल्बणम् | पप्रच्छर्षिवरं राजा करालजनक: पुरा
svakṣaraṁ praśmitaṁ vākyaṁ madhuraṁ cāpy anulbaṇam | papracchārṣivaraṁ rājā karālajanakaḥ purā ||
முற்காலத்தில் கராள-ஜனக மன்னன் சிறந்த ரிஷியை வினவினான்— தெளிவாக அமைந்த சொற்களால், மென்மையான புன்னகை கலந்த தொனியில், இனிமையுடனும் பணிவுடனும், கடுமையும் வாதக் கபடமும் அற்ற மொழியில்।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic etiquette in spiritual inquiry: one should approach the wise with humility and ask using well-chosen, gentle, sweet, and restrained words—avoiding harshness, excess, and argumentative speech.
Bhishma recalls an earlier episode in which King Janaka (called Karāla) goes to a great sage and poses a question respectfully, setting the stage for an instruction on adhyātma (spiritual knowledge).