Shloka 6
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
किंतु जिसके पास युद्धका सामान हो, जो युद्धके लिये तैयार हो और अपने बराबरका हो, संग्रामभूमिमें उस क्षत्रियकुमारको राजा अवश्य जीतनेका प्रयत्न करे ।।
tulyād iha vadhaḥ śreyān viśiṣṭāc ceti niścayaḥ | nihīnāt kātarāc caiva kṛpaṇād garhito vadhaḥ ||
ஆனால் போருக்கான ஆயுத-உபகரணங்கள் உடையவனாகவும், போருக்கு ஆயத்தமாகவும், தன் சமமானவனாகவும் இருக்கும் அந்த க்ஷத்திரியக் குமாரனைப் போர்க்களத்தில் அரசன் நிச்சயமாக வெல்ல முயல வேண்டும். போரியல் அறிந்தோர் உறுதியாகக் கூறுவது: தன் சமனான வீரன்—அல்லது தன்னைவிட மேன்மையான வீரன்—கையால் வீழ்வது சிறந்தது; ஆனால் தன்னைவிடத் தாழ்ந்தவன், கோழை, துன்புற்ற தாழ்மையானவன் கையால் வரும் மரணம் இழிவானது.
पराशर उवाच
Educational Q&A
In kṣatriya ethics, combat should be undertaken against a properly prepared and worthy opponent; being slain by an equal or superior is considered honorable, while death at the hands of an inferior, cowardly, or base person is viewed as disgraceful.
Parāśara is instructing on norms of righteous warfare and royal conduct: a king should engage and seek victory over a battle-ready peer, and he cites the war-tradition’s judgment about what kinds of death in combat are praised or censured.