Shloka 12
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
जब आयु समाप्त हो जाती है तभी देहधारी जीव पंचत्वको प्राप्त होता है। यह बिना कारणके भी हो जाता है और कभी विभिन्न कारणोंसे उपपादित होता है ।।
yadā āyuḥ samāptā bhavati tadā dehadhārī jīvaḥ pañcatvaṃ prāpnoti | etad akāraṇam api bhavati, kadācid vividha-kāraṇaiḥ upapāditam | tathā śarīraṃ bhavati dehād yena upapāditam | adhvānaṃ gatavaś cāyaṃ prāptaś cāyaṃ gṛhād gṛham | ye tu dehaṃ prāpya haṭhapūrvakaṃ tasya parityāgaṃ kurvanti, teṣāṃ pūrvavad eva yātanāmaya-śarīra-prāptir bhavati | te manuṣya-śarīraṃ mokṣa-sādhanam api prāpya ātmahatyā-kāraṇāt tasya lābhāt vañcitāḥ, gṛhād gṛhaṃ gacchato manuṣyasyeva dehād dehaṃ prāpya saṃsaranti |
பராசரர் கூறினார்—ஒதுக்கப்பட்ட ஆயுள் முடிவுற்றால், உடலுடைய உயிர் பஞ்சத்துவம்—மரணம்—அடைகிறது. அது சிலவேளை வெளிப்படையான காரணமின்றியும் நிகழலாம்; மற்ற வேளைகளில் பல காரணங்களால் விளக்கப்படும். எந்த ஆதார-காரணத்தால் உடல் உருவாகிறதோ, அதற்கேற்பவே உடல் அமைக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு இந்த உயிர் சம்சாரப் பாதையில் இழுக்கப்பட்டு, வீடு வீடாகச் செல்லும் மனிதனைப் போல, உடலிலிருந்து உடலுக்குச் செல்கிறது. உடலைப் பெற்றும் வலுக்கட்டாயமாக—தற்கொலை செய்து—அதைத் துறப்போர், முன்புபோலவே துன்பமயமான உடலை மீண்டும் பெறுவர்; விடுதலைக்கான சாதனமான மனித உடலைப் பெற்றும், தன்னழிவு காரணமாக அதன் பயனை இழந்து, ஒரு வீட்டிலிருந்து மற்றொரு வீட்டுக்குச் செல்லும் போல், ஒரு உடலிலிருந்து மற்றொரு உடலுக்குச் செல்கின்றனர்.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Death occurs when lifespan is exhausted, and the human body is a rare means for liberation; therefore forcibly abandoning the body (ātmahatyā) leads not to freedom but to continued transmigration and the attainment of a painful embodiment.
Parāśara is instructing about the mechanics and ethics of death and rebirth: ordinary death follows the completion of lifespan, while self-inflicted death results in renewed suffering and continued movement from one ‘house’ (body) to another.