रड्रावतरणं चैव तथा रूपोपजीवनम् । मद्यमांसोपजीव्यं च विक्रयं लोहचर्मणो:
rudrāvataraṇaṃ caiva tathā rūpopajīvanam | madyamāṃsopajīvyaṃ ca vikrayaṃ lohacarmaṇoḥ ||
பராசரர் கூறினார்—ருத்ராவதாரத்துடன் தொடர்புடைய செயல், வேடமிட்டு வாழ்வாதாரம், மதுவும் மாம்சமும் விற்று வாழ்தல், இரும்பும் தோலும் வாணிகம் செய்வது—இவை இங்கு நிந்தைக்குரிய தொழில்கள் எனச் சொல்லப்பட்டன.
पराशर उवाच
The verse lists certain livelihoods—connected with Rudra-related practices, living by mere outward display, and trading in liquor, meat, iron, and hides—as morally problematic within a dharma framework that values restraint, purity, and non-harm.
In Śānti Parva’s didactic setting, Parāśara is enumerating occupations and behaviors to be avoided or regarded as blameworthy, as part of a broader instruction on righteous conduct and proper means of sustenance.