Shloka 133
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
यः प्रादात् कनकस्तम्भं प्रासादं सर्वकाउ्चनम् | पूर्ण पद्मदलाक्षीणां स्त्रीणां शयनसंकुलम्,'राजाने सोनेके खंभोंसे युक्त पूर्णतः सोनेका बना हुआ महल, जो कमलके समान नेत्रोंवाली सुन्दरी स्त्रियोंकी शय्याओंसे सुशोभित था, तैयार कराकर योग्य ब्राह्मणोंको दान किया। साथ ही नाना प्रकारकी भोगसामग्रियाँ भी प्रचुरमात्रामें उन्हें दी थीं। उनके आदेशसे ब्राह्मणोंने उनका सारा धन आपसमें बाँट लिया था
yaḥ prādāt kanakastambhaṃ prāsādaṃ sarvakāñcanam | pūrṇa-padma-dalākṣīṇāṃ strīṇāṃ śayana-saṅkulam ||
வாயுதேவன் கூறினான்—பொன் தூண்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, முழுவதும் பொன்னால் செய்யப்பட்ட ஒரு அரண்மனையை அவன் தானமாக அளித்தான்; முழுமலர்ந்த தாமரை இதழ்களைப் போன்ற கண்களையுடைய பெண்களின் படுக்கையாசனங்களால் அது நிரம்பியிருந்தது. அத்தகைய மாட்சிமைமிக்க இல்லத்தை அமைத்துத் தகுதியான பிராமணர்களுக்கு தானமாக வழங்கி, பலவகை இன்பப் பொருட்களையும் தேவையான உபகரணங்களையும் அவர்களுக்கு மிகுதியாகக் கொடுத்தான். அவன் ஆணையின்படி பிராமணர்கள் அந்தச் செல்வமனைத்தையும் தங்களுக்குள் பகிர்ந்து கொண்டனர்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse praises extraordinary dāna: even the most luxurious possessions (a gold-built palace and abundant enjoyments) become ethically meaningful when offered to worthy recipients without clinging, emphasizing generosity as a pillar of dharma.
Vāyu-deva describes a donor who commissions a magnificent, gold-adorned palace and gives it to qualified brāhmaṇas along with plentiful goods; the brāhmaṇas then distribute the donated wealth among themselves according to the donor’s instruction.