Shloka 12
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
क्षत्रधर्मरता: शूरा वेदवेदाडगपारगा: । प्राप्ता वीरगतिं पुण्यां तानू न शोचितुमरहसि
kṣatradharmaratāḥ śūrā vedavedāṅgapāragāḥ | prāptā vīragatiṁ puṇyāṁ tānū na śocitum arhasi ||
அவர்கள் க்ஷத்திரிய தர்மத்தில் ஈடுபட்ட வீரர்கள்; வேதங்களிலும் வேதாங்கங்களிலும் தேர்ந்தவர்கள். அவர்கள் வீரர்களுக்குரிய புனிதமான கதியை அடைந்துள்ளனர்; ஆகவே அவர்களுக்காக நீ துயரப்பட வேண்டாம்.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches restraint in grief when death occurs in accordance with one’s dharma: those who lived as true kṣatriyas and were grounded in sacred learning have attained an honored, meritorious end, so excessive lamentation is ethically inappropriate.
Vāyudeva addresses a grieving listener and offers consolation by praising the fallen as brave, dharma-oriented warriors and learned men, asserting that they have reached a ‘hero’s destiny’ and therefore should not be mourned.