Shloka 11
अध्याय २८६ — पराशर-उपदेशः
Ethical Restraint, Mortality, and Karma
यस्मै प्राज्ञा: कथयन्ते मनुष्या: प्रज्ञामूलं हीन्द्रियाणां प्रसाद: । मुहान्ति शोचन्ति तथेन्द्रियाणि प्रज्ञालाभो नास्ति मूढेन्द्रियस्थ
yasmai prājñāḥ kathayante manuṣyāḥ prajñāmūlaṃ hīndriyāṇāṃ prasādaḥ | muhānti śocanti tathendriyāṇi prajñālābho nāsti mūḍhendriyasthaḥ ||
அறிவுடையோர் கூறுவர்: ஞானத்தின் வேர் புலன்களின் தெளிவும் அமைதியும் ஆகும். ஆனால் புலன்கள் மயக்கமும் துயரமும் நிறைந்திருந்தால், அத்தகைய மயக்கமூடிய புலன்களையுடையவன் உண்மையான அறிவைப் பெற முடியாது.
समड़ उवाच
Educational Q&A
Wisdom (prajñā) depends on the purified, calm functioning of the senses; when the senses are overwhelmed by delusion (moha) and grief (śoka), discernment cannot arise.
In the didactic setting of Śānti Parva, the speaker presents a moral-psychological principle: inner clarity is the prerequisite for right understanding, and emotional turbulence that grips the senses prevents the attainment of wisdom.