Shloka 180
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
प्रसीद मम भद्रें ते भव भावगतस्य मे । त्वयि मे हृदयं देव त्वयि बुद्धिर्मनस्त्वयि
prasīda mama bhadre te bhava bhāvagatasya me | tvayi me hṛdayaṃ deva tvayi buddhir manas tvayi || bhagavan bhava ||
என்மேல் அருள்புரிவாயாக; உமக்கு நன்மை உண்டாக. பக்தி நிறைந்த உள்ளத்துடன் நான் உமது சரணடைந்தேன்; ஆகவே திருவருள் புரிவாயாக. ஓ தேவா! என் இதயம் உம்மிடமே, என் புத்தி உம்மிடமே, என் மனமும் உம்மிடமே உள்ளது.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches śaraṇāgati (surrender): devotion is not merely verbal praise but the placing of heart, mind, and discernment in the Divine, seeking grace through wholehearted inner alignment.
Bhīṣma addresses the Lord (invoked as Bhava/Śiva) in a direct supplication, asking for favor and declaring total inner dedication—heart, intellect, and mind—signaling a devotional turn within the ethical-discursive setting of the Śānti Parva.