Shloka 156
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
अमृतपास्त्वं जगन्नाथ देवदेव गणेश्वर: । विषाग्निपा मृत्युपाश्च क्षीरपा: सोमपास्तथा । मधुधश्न्युतानामग्रपास्त्वमेव तुषिताद्यपा:
amṛtapāstvam jagannātha devadeva gaṇeśvaraḥ | viṣāgnipā mṛtyupāś ca kṣīrapāḥ somapās tathā | madhudhaśnyutānām agrapās tvam eva tuṣitādyapāḥ, devādhideva jagannātha |
பீஷ்மர் கூறினார்— ஜகந்நாதா, தேவதேவா, கணேஸ்வரா! நீ அமிர்தம் அருந்துபவன். விஷம், அக்கினி, மரணம் ஆகியவற்றிலிருந்து காக்கும் காவலன் நீ; பாலும் சோமமும் அருந்துபவனும் நீ. இன்பத்திலிருந்து வழுவிய உயிர்களுக்கு நீயே முதன்மை அடைக்கலம்; துஷிதாதி தேவர்களையும் ஆதிப் பிரஜாபதி (பிரம்மா) யையும் நீயே தாங்கி வளர்க்கிறாய்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest dharma is reliance on the Supreme Protector who sustains the cosmos: the Lord is portrayed as the source of immortality and the guardian who wards off poison, fire, and death, making devotion and surrender a stabilizing ethical orientation amid human vulnerability.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma after the war; here he offers a hymn of praise, enumerating divine epithets to emphasize the Lord’s universal sovereignty and protective power over gods and afflicted beings alike.