Shloka 7
वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
पर्यड्क इव विभ्राजन्नुपविष्टो बभूव ह | शैलराजसुता चास्य नित्य पाश्वे स्थिता बभौ
paryaṅka iva vibhrājann upaviṣṭo babhūva ha | śailarājasutā cāsya nitya pārśve sthitā babhau ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அவர் அங்கே அமர்ந்திருந்த தோற்றம், அழகிய பரியங்கத்தில் அமர்ந்ததுபோல்; அபூர்வ ஒளியுடன் அவர் விளங்கினார். மேலும் மலைராஜன் மகளான தேவீ பார்வதி, எப்போதும் அவரின் அருகில்—சிறப்பாக இடப்புறத்தில்—நின்று/இருந்து ஒப்பற்ற காந்தியுடன் பிரகாசித்தாள்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights divine majesty and auspicious companionship: Śiva’s serene radiance and Pārvatī’s constant presence symbolize the inseparable harmony of consciousness and power (Śiva–Śakti), suggesting that spiritual greatness is marked by steadiness, splendor, and auspicious association.
Bhīṣma describes a vision-like scene: Mahādeva sits on a mountain setting, shining as if on a splendid couch, while Pārvatī, the mountain-king’s daughter, stands ever at his side, equally radiant.