Shloka 34
तमेषा यास्यति क्षिप्रं तत्रैव च निवत्स्यति । ब्रह्मवध्या हव्यवाह व्येतु ते मानसो ज्वर:
tam eṣā yāsyati kṣipraṃ tatraiva ca nivatsyati | brahmavadhyā havyavāha vyetu te mānaso jvaraḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்— இந்த (பாவம்) விரைவில் அந்த மனிதனிடமே சென்று அங்கேயே தங்கும். ஓ ஹவ்யவாஹனே, உன் மன வேதனை நீங்குக; பிரம்மஹத்தியையின் பாரம் உன்னுடன் நில்லாது—தமஸால் மூடப்பட்டு எரியும் அக்னியின் முன் உரிய வணக்கம் செலுத்தாதவனிடமே அது இடம்பெயரும்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames moral accountability as following the true locus of negligence: when proper reverence and duty are not performed due to tamas (spiritual inertia/ignorance), the resulting demerit attaches to the negligent person rather than remaining with an instrument like Fire. It reassures Agni that anxiety should cease because guilt is not arbitrary; it adheres to ethical causality.
Bhīṣma recounts a teaching addressed to Agni (Havyavāha): the personified burden of brahmahatyā/brahmavadhyā will swiftly move to and reside in the individual who fails to perform the appropriate honoring/worship when Fire is kindled. The statement is meant to calm Agni’s mental distress.