Shloka 15
Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
पश्य हूप्सरसो दिव्य मया दत्तेन चक्षुषा । विमानानि विचित्राणि गन्धर्वाणां महात्मनाम्
paśya hy apsaraso divyā mayā dattena cakṣuṣā | vimānāni vicitrāṇi gandharvāṇāṁ mahātmanām ||
“நான் உனக்கு திவ்யக் காட்சியை அளித்துள்ளேன்; அந்தக் காட்சியால் இத்தெய்வீக அப்சரஸ்களைப் பார். மேலும், மகாத்மா கந்தர்வர்களின் வியத்தகு விமானங்கள் வானில் ஒளிர்வதையும் பார்.”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that higher realities are not grasped by ordinary perception; they require a refined or divinely granted vision. Ethically, it suggests humility about the limits of one’s senses and openness to guidance from a realized teacher.
Nārada addresses his listener and, having granted divine sight, directs them to look upward and witness celestial beings—Apsarases and the splendid vimānas of the Gandharvas—revealing a supramundane scene otherwise invisible.