Shloka 266
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
न चैतानृत्विजो लुब्धा याजयन्ति फलार्थिन: । वे सात््विक महापुरुष उस ब्रह्मधामको ही प्राप्त होते हैं
na caitān ṛtvijo lubdhā yājayanti phalārthinaḥ | sāttvikā mahāpuruṣāḥ brahmadhāmaiva prāpnuvanti, na te svargakāṅkṣiṇaḥ; na te yaśo-dhanārthaṃ yajante; satpuruṣamārgeṇa caranti ca ahiṃsrayajñān anuṣṭhānti | vanaspati-annaphala-mūlāni eva te haviṣyaṃ manyante; dhanecchukānāṃ lubdhānām ṛtvijāṃ tair yajño na kāryate ||
சூளாதாரன் கூறினான்—பலன் நாடாதவர்களுக்காக பேராசை கொண்ட ருத்விக்கள் யாகம் நடத்தமாட்டார்கள். சாத்த்விகமான மகாத்மாக்கள் பரம்பிரம்ம தாமத்தையே இலக்காகக் கொள்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு ஸ்வர்க ஆசை இல்லை; புகழ் அல்லது செல்வத்திற்காகவும் யாகம் செய்யார். சத்புருஷர்களின் பாதையில் நடந்து, ஹிம்சையற்ற யாகங்களை அனுஷ்டிக்கிறார்கள்; தாவரங்கள், தானியம், பழங்கள், கிழங்குகள் ஆகியவற்றையே ஹவிஸாகக் கருதுகிறார்கள். இவ்வழிபாட்டில் லாபம் இல்லை என்பதால், லாபவேட்கை கொண்ட புரோகிதர்கள் இத்தகைய யாகங்களை நடத்த மறுக்கிறார்கள்.
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
True religious practice is defined by purity and non-violence, not by the pursuit of heaven, fame, or wealth. Those who seek Brahman as the highest goal offer simple, harmless oblations; greed-driven ritualism is criticized.
Chulādhāra contrasts sāttvika seekers with profit-seeking priests: the former perform non-violent sacrifices with plant-based offerings and aim for Brahman, while the latter refuse to officiate because there is no material gain.