Shloka 193
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
ब्राह्मं वेदमधीयन्तस्तोषयन्त्यपरानपि । वे क्षेत्र (शरीर) और क्षेत्रज्ञ (आत्मा) के तत्त्वको जाननेवाले और आत्मयज्ञ-परायण थे। उपनिषदोंके अध्ययनमें तत्पर रहते तथा स्वयं संतुष्ट होकर दूसरोंको भी संतोष देते थे
brāhmaṃ vedam adhīyantas toṣayanti aparān api |
அவர்கள் பிரம்மவித்யை எனும் வேதத்தைப் பயின்று பிறரையும் மகிழ்வித்தனர். க்ஷேத்திரம் (உடல்) மற்றும் க்ஷேத்திரஜ்ஞன் (ஆத்மா) ஆகியவற்றின் தத்துவத்தை அறிந்தவர்கள்; ஆத்மயஜ்ஞத்தில் பராயணர்கள்; உபநிஷத்துகளின் பயில்வில் ஈடுபட்டு, தாமே திருப்தியடைந்து பிறரையும் திருப்திப்படுத்தினர்.
चुलाधार उवाच
Educational Q&A
True spiritual life is marked by knowledge of the body–Self distinction (kṣetra–kṣetrajña), dedication to an inward ‘sacrifice’ of self-discipline and contemplation (ātmayajña), and a contentment that naturally benefits others—learning is not merely personal attainment but a source of peace shared with the community.
In Śānti Parva’s didactic setting, Chūlādhāra describes exemplary seekers: they study sacred knowledge (Brahma-vidyā/Upaniṣadic teaching), remain inwardly satisfied, and by their conduct and instruction bring satisfaction to others—presenting an ethical ideal of learned, self-possessed teachers.