Shloka 31
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
विद्वांस्त्यागी श्रद्दधधान: कृतज्ञ- स्त्यक्त्वा लोकं मानुषं कर्म कृत्वा । मेधाविनां विदुषां सम्मतानां तनुत्यजां लोकमाक्रम्य राजा
vidvāṁs tyāgī śraddadhānaḥ kṛtajñas tyaktvā lokaṁ mānuṣaṁ karma kṛtvā | medhāvināṁ viduṣāṁ sammatānāṁ tanutyajāṁ lokam ākramya rājā ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அரசன் அறிவாளி; துறவறம் கொண்டவன்; நம்பிக்கையுடனும் நன்றியுணர்வுடனும் இருந்தவன். மனித உலகில் தன் கடமைக் கருமங்களை நிறைவேற்றி, இவ்வுலகை விட்டு, மேதாவிகளும் பண்டிதர்களும் அனைவராலும் மதிக்கப்படுவோரும், புண்ணியத் தீர்த்தங்களில் உடலைத் துறந்த புண்ணியாத்மாக்களும் வாழும் உலகை அடைந்து, அங்கே நிலைபெற்றான்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A life of wisdom, renunciation, faith in dharma, and gratitude—combined with the faithful performance of one’s duties—leads to an exalted end and a higher state after death.
Vaiśampāyana describes a king who, after completing his worldly responsibilities, departs the human realm and attains the honored world of the learned and meritorious—those famed for relinquishing the body in sacred contexts.