Shloka 29
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
रष्ट्र रक्षन् बुद्धिपूर्व नयेन संत्यक्तात्मा यज्ञशीलो महात्मा । सर्वाल्लोंकान् व्याप्य कीर्त्या मनस्वी वाजिग्रीवो मोदते देवलोके
vaiśampāyana uvāca |
rāṣṭraṁ rakṣan buddhipūrvaṁ nayena saṁtyaktātmā yajñaśīlo mahātmā |
sarvāṁl lokān vyāpya kīrtyā manasvī vājigrīvo modate devaloke ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அறிவோடும் நெறியோடும் நாட்டைக் காத்து வந்த, யாகமே இயல்பாகக் கொண்ட அந்த மகாத்மா உடலைத் துறந்தான். மனவலிமை கொண்ட வாஜிக்ரீவன் தன் புகழால் எல்லா உலகங்களையும் நிறைத்து, இப்போது தேவருலகில் மகிழ்கிறான்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A ruler’s dharma is to protect the realm through thoughtful policy (naya) and ethical governance, while cultivating sacrificial virtue (yajña). Such disciplined kingship yields enduring fame and auspicious posthumous destiny.
Vaiśampāyana describes a noble king named Vājigrīva: he governed wisely, performed sacrifices as a steady practice, then departed from his body; his renown spread everywhere, and he is said to be enjoying happiness in Devaloka.