Shloka 20
कालनिर्णयः, युगधर्मवर्णनम्, सृष्टिक्रमश्च
Time-Reckoning, Yuga-Dharma, and the Sequence of Creation
दग्धमेवानुदहति हतमेवानुहन्यते । नश्यते नष्टमेवाग्रे लब्धव्यं लभते नर:
śakra uvāca | dagdham evānudahati hatam evānuhanyate | naśyate naṣṭam evāgre labdhavyaṃ labhate naraḥ ||
காலத்தால் முன்பே எரிந்ததே மீண்டும் எரிகின்றதுபோல் தோன்றுகிறது; முன்பே கொல்லப்பட்டதே மீண்டும் கொல்லப்படுகிறது. முன்பே அழிந்ததே அழிகின்றதுபோல் தெரிகிறது; பெறவேண்டியது என்று முன்கூட்டியே நிர்ணயிக்கப்பட்டதே மனிதன் பெறுகிறான்.
श॒क्र उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the inevitability of outcomes governed by Kāla (Time) and destiny: events that occur appear to be caused by immediate agents, but in a deeper sense they unfold because they were already determined. This encourages humility, steadiness, and reduced attachment to success or failure.
Śakra (Indra) speaks in a reflective, instructive tone, using parallel examples—burning, killing, destroying, obtaining—to convey that what happens to beings and things follows an already-established course, and human actions often serve as instruments in that larger order.