Shloka 12
Jñāna-yoga and Karma-phala: Manu–Bṛhaspati on Akṣara and the Limits of Mantra
अमृतं ब्राह्मणोच्छिष्टं जनन्या हृदयं कृतम् । तज्जना: पर्युपासन्ते सत्यं सन्त: समासते
amṛtaṃ brāhmaṇocchiṣṭaṃ jananyā hṛdayaṃ kṛtam | taj janāḥ paryupāsante satyaṃ santaḥ samāsate ||
பீஷ்மர் கூறினார்—பிராமணர் உண்ட பின் மீதமிருக்கும் அன்னம் அமிர்தம் போன்றது; அது தாயின் இதயம் போல நன்மை தருவதாகக் கருதப்படுகிறது. அதை பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் உண்ணுபவர்கள் சத்புருஷர்கள்; அவர்கள் சத்தியத்தில் நிலைபெற்று, சத்தியஸ்வரூப பரப்ரஹ்மத்தை அடைகிறார்கள்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Reverence toward the virtuous—symbolized by honoring and partaking of a Brahmin’s ucchiṣṭa—is presented as a dharmic act that purifies and leads one toward Satya (the Real/Truth).
In Bhishma’s instruction during the Shanti Parva, he praises a specific dharmic practice: treating the remnants of a Brahmin’s meal as sacred and beneficial, likening it to a mother’s nurturing care, and stating its spiritual fruit as abiding in Truth.