Shloka 6
Jāpakānāṃ Gatiḥ — The Destinies of Japa-Practitioners (Śānti Parva 12.190)
वणिज्या पशुरक्षा च कृष्यादानरति: शुचि: । वेदाध्ययनसम्पन्न: स वैश्य इति संज्ञित:
vaṇijyā paśurakṣā ca kṛṣyādānaratiḥ śuciḥ | vedādhyayanasampannaḥ sa vaiśya iti saṃjñitaḥ ||
பரத்வாஜர் கூறினார்—வாணிபம், கால்நடைப் பாதுகாப்பு, வேளாண்மை, தானம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டு, நடத்தையில் தூய்மையுடன் இருந்து, வேதஅத்தியயனத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவன் ‘வைசியன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்।
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
The verse defines the ethical and occupational markers of a Vaiśya: engaging in commerce, safeguarding livestock, practicing agriculture, being inclined to charitable giving, maintaining purity of conduct, and being grounded in Vedic study.
In the Śānti Parva’s dharma-discourse, Bharadvāja is explaining characteristics (lakṣaṇas) by which a person is recognized as belonging to the Vaiśya varṇa, emphasizing both livelihood and moral-religious discipline.