Shloka 14
Jāpakānāṃ Gatiḥ — The Destinies of Japa-Practitioners (Śānti Parva 12.190)
तपोनित्येन दान्तेन मुनिना संयतात्मना । अजित जेतुकामेन भाव्य॑ सड्लेष्वसज्धिना
taponityena dāntena muninā saṃyatātmanā | ajitaṃ jetukāmena bhāvyaṃ saṅgeṣv asaṅginā ||
பரத்வாஜர் கூறினார்—எப்போதும் தவத்தில் நிலைத்து, புலனடக்கமுடைய முனிவனாய், உள்ளம் கட்டுப்பட்டவனாய் இருப்பவன், பற்றுக்குரிய பொருள்களிடையே இருந்தாலும் பற்றற்றவனாய் இருக்க வேண்டும்; மேலும் ‘அஜிதன்’—அஜேய பரமாத்மாவை—‘வெல்வது’ எனப் பொருள் பெறுவது, அவனை அடைவதற்கான உறுதியை வளர்க்க வேண்டும்.
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
Sustained spiritual discipline is defined by tapas (austerity), sense-control, and mental restraint, combined with non-attachment even while living among potential objects of clinging; this orientation is aimed at attaining the Supreme, called Ajita—the ‘Unconquered.’
In the didactic setting of Śānti Parva, Bharadvāja instructs the listener on the inner qualities of a true muni: disciplined practice, mastery over senses and mind, and detachment, all directed toward realization of the Supreme Self.