Shloka 386
मृत्यु-काल-प्रबोधनम् (Instruction on Mortality, Time, and Truth) — Mahābhārata, Śānti-parva 169
अगमन् बहवो मासा निधघ्नत: पक्षिणो बहून् डाकुओंके सम्पर्कमें रहनेसे गौतम भी उनके ही समान पूरा डाकू बन गया। डाकुओंके गाँवमें सुखपूर्वक रहकर प्रतिदिन बहुत-से पक्षियोंका शिकार करते हुए उसके कई महीने बीत गये
agaman bahavo māsā nidhaghnataḥ pakṣiṇo bahūn; ḍākūnāṃ saṃparkeṇa sthitvā gautamo 'pi teṣām iva samagraḥ ḍākūḥ babhūva. ḍākū-grāme sukhena nivasan pratidinaṃ bahūn pakṣiṇaḥ mṛgayamāṇaḥ tasya bahavo māsā vyatītāḥ.
பீஷ்மர் கூறினார்— பல பறவைகளை கொன்று கொண்டே அவனுக்கு பல மாதங்கள் கழிந்தன. கொள்ளையர்களின் தொடர்பில் வாழ்ந்ததால் கௌதமனும் அவர்களைப் போலவே முழுமையான கொள்ளையனாக மாறினான்; கொள்ளையர் கிராமத்தில் சுகமாக இருந்து, நாள்தோறும் பல பறவைகளை வேட்டையாடிக் காலத்தை கழித்தான்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Prolonged association (saṃparka/saṅga) strongly molds one’s nature: living among wrongdoers and enjoying their comforts can normalize adharma, leading even a previously different person to adopt violent and unethical habits.
Bhishma narrates that Gautama, staying in a bandits’ village, spends months hunting and killing many birds daily; through continued contact with the bandits he becomes like them—effectively turning into a robber himself.