Shloka 176
Satya-lakṣaṇa (The Characteristics and Forms of Truth) | सत्यलक्षणम्
तस्मात् त॑ वै नमस्यन्ति श्वसनं तरुसत्तमा: । चन्दन
tasmāt taṁ vai namasyanti śvasanaṁ tarusattamāḥ | candanaḥ syandanaḥ (tiniśaḥ) śālaḥ saralaḥ devadāruḥ vetasaḥ dhāmin tathā anye balavantaḥ taravaḥ | te jitātmānaḥ taravaḥ api kadācit evaṁ vāyu-devaṁ prati ākṣepaṁ na kṛtavantaḥ | durbuddhe! te api sva-balaṁ vāyoḥ balaṁ ca suṣṭhu jānanti; tasmāt te śreṣṭha-taravaḥ vāyu-devasya purataḥ mastakaṁ namayanti |
ஆகையால், ஓ சிறந்த மரமே! அந்தச் சுவாசமெனும் வாயுவை உயர்ந்த மரங்கள் வணங்குகின்றன. சந்தனம், ச்யந்தன (தினிச), சாலம், சரளம், தேவதாரு, வேதசம், தாமினம் முதலிய வலிமைமிக்க மரங்கள்—அந்த தன்னடக்கமுடைய மரங்கள் எந்நாளும் இவ்வாறு வாயுத் தேவனை குற்றம் சாட்டியதில்லை. ஓ தீய புத்தியுடையவனே! தங்கள் வலிமையும் வாயுவின் வலிமையும் நன்கு அறிந்ததால், அந்தச் சிறந்த மரங்கள் வாயுத் தேவன் முன்னிலையில் தலை தாழ்த்துகின்றன.
नारद उवाच
Educational Q&A
Even the strongest should practice discernment and humility: knowing one’s limits and acknowledging a superior force (here, Vāyu) is wiser than blaming or reproaching. Self-mastery expresses itself as respectful restraint rather than proud complaint.
Nārada points to renowned, powerful trees—sandalwood and others—as examples. Though they are strong, they do not accuse the Wind-god; understanding both their own power and Vāyu’s greater power, they bow their heads before him. The comparison rebukes an arrogant attitude and urges respectful submission to rightful superiority.