Shloka 883
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
सुखदु:खावृते लोके नेहास्त्येकमनन्तरम् । सुखके बाद दुःख और दुःखके बाद सुख आता है। सुख और दु:खसे घिरे हुए इस जगत्में निरन्तर (सुख या दुःख) अकेला नहीं बना रहता है
sukha-duḥkhāvṛte loke nehāsty ekam anantaram |
இன்பமும் துன்பமும் சூழ்ந்த இந்த உலகில் ஒரே நிலை இடையறாது நிலைப்பதில்லை. இன்பத்திற்குப் பின் துன்பம் வரும்; துன்பத்திற்குப் பின் இன்பம் திரும்பும்—ஆக, இன்பமும் தனியே நிலைக்காது; துன்பமும் தனியே நிலைக்காது.
जम्बुक उवाच
Educational Q&A
The verse teaches impermanence and emotional balance: worldly life is inevitably mixed with pleasure and pain, and neither remains permanently. Recognizing this helps cultivate steadiness, patience in sorrow, and humility in happiness.
In the Śānti Parva’s instructional setting, Jambuka speaks as a moral teacher, offering a reflective maxim about the alternating nature of sukha and duḥkha to guide right conduct and inner composure.