Shloka 119
Dama-pradhāna-dharma (Self-restraint as the Root of Dharma) — Śānti-parva 154
प्रसादं शड्करात् प्राप्प दु:खिता: सुखमाप्तनुवन् । ते विस्मिता: प्रह्ृष्टाश्न पुत्रसंजीवनात् पुन:
prasādaṃ śaṅkarāt prāpya duḥkhitāḥ sukham āptavantaḥ | te vismitāḥ prahṛṣṭāś ca putrasaṃjīvanāt punaḥ ||
பீஷ்மர் கூறினார்—சங்கரரின் அருளைப் பெற்ற அந்தத் துயருற்றோர் இன்பத்தை அடைந்தனர். மகன் மீண்டும் உயிர்பெற்றதனால் அவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்து பேரானந்தம் கொண்டனர்—இது புனிதப் பரமேஸ்வரன் சங்கரரின் கருணை என உணர்ந்து.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sorrow can be transformed through divine grace (prasāda). The verse highlights a devotional ethic: humility and receptivity to the Lord’s compassion lead to relief and renewed hope, here symbolized by the restoration of life.
Bhīṣma narrates that certain grief-stricken people received Śaṅkara’s favor; as a result they regained happiness. When their son was brought back to life again, they became astonished and joyful, recognizing the event as Śaṅkara’s compassionate intervention.