Shloka 163
अज्ञान–लोभयोः परस्परहेतुत्वम्
Mutual Causality of Ignorance and Greed
त्यजतां जीवितं श्रेयो निवृत्ते पुण्यपापके । इस संसारके सम्पूर्ण प्राणियोंमें जब दुःख ही नहीं है
śaunaka uvāca | tyajatāṃ jīvitaṃ śreyo nivṛtte puṇya-pāpake |
புண்ணியமும் பாவமும் இரண்டும் அடங்கியவர்களுக்கு, உயிரையே துறப்பதும் உயர்ந்த நன்மை எனக் கூறப்படுகிறது. ஏனெனில் இவ்வுலகில் துன்பம் இல்லாமல் இன்பம் எங்கிருந்து வரும்? இன்பமும் துன்பமும்—பிரக்ருதியால் கட்டுண்ட உயிர்களின் இயல்புத் தர்மங்கள்; தொடர்பும் சங்கமமும் தரும் குறைகளின்படி அவை எழுகின்றன. ஆனால் ‘எனது’ என்ற மமதையும் அகங்காரமும் உடன் அனைத்தையும் துறந்து, புண்ணிய–பாவ இயக்கங்கள் நின்றவர்களுக்கு—அத்தகையோரின் வாழ்வே மங்களகரமும் நலமளிப்பதுமாகிறது।
शौनक उवाच
Educational Q&A
True welfare (śreyas) lies in detachment: when ego and possessiveness are abandoned and the dualities of merit and sin no longer bind, one’s life becomes intrinsically auspicious; pleasure and pain are seen as natural to embodied existence under prakṛti.
In the didactic setting of Śānti Parva, Śaunaka speaks a reflective teaching on the inevitability of pleasure and pain for embodied beings and praises the state of renunciation in which both puṇya and pāpa have ceased to operate.