Shloka 27
कपोती-विलापः स्वर्गसंयोगश्च
The Dove’s Lament and Celestial Reunion
सो<5पश्यत् तरुखण्डेषु मेघनीलवनस्पतिम्
so 'paśyat tarukhaṇḍeṣu megha-nīla-vanaspatim |
அப்போது அவன் மரக்கூட்டத்தின் நடுவே மழைமேகம்போல் நீலநிறமாய், அடர்ந்த விரிவுடன் நிழல் பரப்பும் ஒரு பெருமரத்தை கண்டான். நிழலும் வாசமும் கனிகளும் வேண்டி பல பறவைகள் அதில் தங்கின—பிறர்நலத்திற்காகவே படைத்தவன் அந்த நற்குணமிக்க பெருமரத்தை அமைத்ததுபோல்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical ideal through a natural image: the truly noble exist for others’ welfare—like a great tree that offers shade and fruit without discrimination. It commends selfless giving (paropakāra) as a mark of saintliness and dharma.
In Bhīṣma’s discourse, a figure observes a dense, cloud-colored great tree in a grove. Birds gather there seeking shade, residence, and fruit. The scene is framed as if the Creator made the tree specifically to benefit others, setting up a moral analogy.