Shloka 35
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
ते विश्रब्धा: प्रभाषन्ते संयच्छन्ति च मां सदा । ते मां काव्यपथे युक्त शुश्रुषुमनसूयकम्
te viśrabdhāḥ prabhāṣante saṃyacchanti ca māṃ sadā | te māṃ kāvyapathe yuktaṃ śuśrūṣum anasūyakam ||
அந்தப் பிராமணர்கள் என்னை நம்பி தடை இன்றி பேசுகிறார்கள்; எப்போதும் என்னை அடக்கத்தில் நிலைநிறுத்துகிறார்கள். நான் நெறியின் பாதையில் உறுதியாகவும், சேவையில் ஆர்வமுடையவனாகவும், குற்றம் தேடாதவனாகவும் இருப்பதைப் பார்த்து அவர்கள் இடையறாது அறிவுறுத்துகிறார்கள்—சாஸ்திரத்தின் அமுதமயமான சொற்களால் என்னைத் தெளிப்பதுபோல்; மலர்ச் சாறால் தேனீக்கள் தேன்கூட்டத்தை ஈரப்படுத்துவது போல.
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
Ethical formation comes through humble receptivity: one should be non-censorious (anasūyaka), eager to serve and listen (śuśrūṣu), and accept disciplined restraint (saṃyama) from wise teachers; such guidance is portrayed as ‘nectar’ that nourishes character.
Prahlāda describes his relationship with brahmin advisers/teachers: because they trust him, they speak openly and continually guide him toward self-control and right conduct, enriching him with śāstric instruction.