Shloka 27
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
भार्गवस्त्वाह सर्वज्ञ: प्रह्मादस्य महात्मन: । ज्ञानमस्ति विशेषेणेत्युक्तो हृष्टश्न सो5भवत्
bhārgavas tv āha sarvajñaḥ prahrādasya mahātmanaḥ | jñānam asti viśeṣeṇety ukto hṛṣṭaḥ sa abhavat, tataḥ sarvajñaḥ śukrācāryaṇe kahā—“mahātmā prahrādako isse viśeṣa śreyakā jñāna hai.” iti śrutvā indraḥ baḍe prasannaḥ abhavat |
அனைத்தையும் அறிந்த பார்கவ முனிவர் கூறினார்—“மகாத்மா பிரஹ்லாதனிடம் தனிச்சிறப்பான, மேலான நலனளிக்கும் ஞானம் உள்ளது.” சுக்ராசார்யரின் இவ்வுரையை கேட்ட இந்திரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்; உண்மையான நன்மை வலிமையில் அல்ல, உயர்ந்த ஞானத்திலேயே என உறுதி கொண்டான்.
घतयाट्र उवाच
Educational Q&A
True śreyas (lasting welfare) is grounded in higher knowledge and virtue; even divine power respects and rejoices in the presence of superior spiritual insight.
Śukrācārya (the Bhārgava), described as all-knowing, states that Prahlāda possesses a special, superior knowledge of what is truly beneficial; hearing this, Indra becomes very pleased.