Shloka 176
Adhyāya 118: Saciva-parīkṣā
Testing and Appointment of Ministers/Servants
फलमूलाशनं कर्तु नैच्छतू स पिशिताशन: । शरभ भी अत्यन्त प्रसन्न हो सदा प्राणियोंके वधमें तत्पर रहता था। वह मांसभोजी जीव फल-मूल खानेकी कभी इच्छा नहीं करता था
phalamūlāśanaṃ kartuṃ naicchatū sa piśitāśanaḥ | śarabho 'tyanta-prasanno hi sadā prāṇi-vadhe tatparaḥ | sa māṃsabhogī jīvaḥ phala-mūla-khādanāya kadācana necchati sma ||
பீஷ்மர் கூறினார்—அந்த மாமிசாஹாரி பழம்-வேர் உணவை ஏற்க விரும்பவே இல்லை. சரபன் தன் இயல்பிலேயே மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் எப்போதும் உயிர்களை வதைக்கும் செயலில் ஈடுபட்டிருந்தான். மாமிசம் உண்ணும் உயிராக இருந்ததால், பழமும் வேரும் உண்ண வேண்டும் என்ற ஆசை அவனுக்கு ஒருபோதும் எழவில்லை.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how ingrained disposition and habitual conduct shape ethical choices: a being devoted to killing and flesh-eating does not naturally incline toward a harmless, restrained diet. It implicitly points to the difficulty of turning from violence to non-violence without deliberate transformation.
Bhishma describes the Śarabha as a carnivorous creature that takes delight in hunting and killing. Because of this predatory nature, it refuses to adopt fruit-and-root eating, reinforcing the portrayal of its constant readiness for violence.