Shloka 27
सुप्तं वाथ प्रमत्तं वा यथा हन्याद् विषेण वा
suptaṁ vātha pramattaṁ vā yathā hanyād viṣeṇa vā
சஞ்சயன் கூறினான்: “தூங்கிக்கொண்டிருப்பவனையோ கவனமற்றவனையோ ஒருவர் எவ்வாறு தாக்கி வீழ்த்துவான்—அல்லது விஷம் கொடுத்து அழிப்பான்—அதுபோன்றதே இவ்வகை கொலை என்று சொல்லப்படுகிறது,” எனவே அது வீரநெறிக்கு முரணான, கண்டிக்கத்தக்க மறைமுகச் செயல்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that killing someone who is asleep or inattentive—especially by covert means like poison—is ethically blameworthy in the Mahābhārata’s war-ethics framework, contrasting stealthy harm with righteous, face-to-face combat.
Sañjaya, narrating events to Dhṛtarāṣṭra, uses a comparison: slaying an unguarded person (asleep or careless) or poisoning him exemplifies an underhanded method of killing, invoked to judge or characterize conduct in the unfolding battle context.