Shloka 26
Duryodhana-vadha-pratikriyā: Harṣa, Nindā, and Kṛṣṇa’s Nīti-vyākhyā (Śalya-parva 60)
(गत: पुरुषशार्दूलो हत्वा नैकृतिकं रणे । अधर्मो विद्यते नात्र यद् भीमो हतवान् रिपुम् ।।
sañjaya uvāca |
dharma-cchalam api śrutvā keśavāt sa viśāṃpate |
aiva prītamanā rāmo vacanaṃ prāha saṃsadi ||
சஞ்சயன் கூறினான்—மக்களுடைய தலைவனே! கேசவனிடமிருந்து தர்மம் எனும் பெயரில் நுண்ணிய சூழ்ச்சியுடன் கூடிய விளக்கத்தை கேட்டபோதும் ராமன் (பலராமன்) உள்ளத்தில் மகிழவில்லை; நிறைந்த சபையில் இவ்வாறு பேசினான்.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a classic Mahabharata ethical problem: an action may be defended as ‘dharma’ through contextual reasoning or strategic necessity, yet a principled observer may still find it morally unsatisfying. It invites reflection on whether righteousness is rule-based or context-based, and who has authority to interpret it.
After Krishna explains (and effectively defends) a controversial act as a form of dharma, Balarama remains displeased and speaks in the assembly. This sets up a debate-like moment where differing moral sensibilities respond to the same wartime event.