Mahabharata — Shalya Parva, Shloka 88
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
कुछ विषधर सर्पोंके समान जान पड़ते थे। कोई चीर धारण करते थे और किन्हीं- किन्हींके मुख गायके नथुनोंके समान प्रतीत होते थे। किन्हींके पेट बहुत मोटे थे और किन्हींके अत्यन्त कृश। कोई शरीरसे बहुत दुबले-पतले थे तो कोई महास्थूलकाय दिखायी देते थे ।।
hṛasvagrīvā mahākarṇā nānāvyālavibhūṣaṇāḥ | gajendracarmavasanās tathā kṛṣṇājināmbarāḥ ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அவர்கள் பலவிதமான விசித்திர வடிவங்களில் தோன்றினர். சிலர் நஞ்சுப்பாம்புகளைப் போலவும், சிலர் கிழிந்த ஆடைகளை அணிந்தவர்களாகவும், சிலரின் முகங்கள் பசுவின் மூக்குத் துளைகளைப் போலவும் தோன்றின. சிலருக்கு மிகப் பெருவயிறு; சிலருக்கு மிகுந்த ஒல்லித்தனம். சிலர் எலும்பும் தோலுமாக மெலிந்திருந்தனர்; சிலர் பெருந்தோற்றமுடைய கொழுத்த உடலுடன் இருந்தனர். கழுத்து குறுகியதும், காதுகள் மிகப் பெரியதும்; பலவகை பாம்புகளை அவர்கள் ஆபரணமாக அணிந்திருந்தனர். சிலர் யானைத் தோலைச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தனர்; சிலர் கரிய மானின் தோலை (கிருஷ்ணாஜினம்) அணிந்திருந்தனர்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how striking external marks—garments, ornaments, bodily features—can indicate severe austerity, wildness, or abnormality, but it implicitly cautions that true dharma is not guaranteed by appearance alone; inner conduct and intent remain decisive.
Vaiśampāyana describes a group of frightening, oddly formed beings/ascetic-like figures, detailing their bodies and attire—snakes as ornaments, elephant-hide or black antelope-skins—creating an ominous atmosphere within the war-time setting of Śalya Parva.