Mahabharata — Shalya Parva, Shloka 83
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
भीमा गजाननाश्रैव तथा नक्रमुखाश्न ये । गरुडानना: कड़्कमुखा वृककाकमुखास्तथा
bhīmā gajānanaś caiva tathā nakramukhāś ca ye | garuḍānanāḥ kaṅkamukhā vṛkakākamukhās tathā ||
வைசம்பாயனன் கூறினான்—அங்கே மேலும் அச்சமூட்டும் உருவங்கள் இருந்தன: சிலருக்கு யானை முகம்; சிலருக்கு முதலை போன்ற வாய். சிலருக்கு கருடனின் முகம்; சிலருக்கு கங்க (கொக்கு) போன்ற அலகு; மேலும் சிலருக்கு ஓநாய் மற்றும் காகம் போன்ற முகங்கள் இருந்தன.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war and adharma-filled violence generate an atmosphere of भय (terror) and अशुभ-लक्षण (inauspicious signs). By depicting monstrous, predatory faces, the narrative suggests that when righteousness collapses, the world appears distorted and threatening—serving as a moral warning about the consequences of unchecked aggression.
Vaiśaṃpāyana is describing terrifying beings/forms seen in the war context—figures with animal and bird faces (elephant, crocodile, Garuḍa, heron, wolf, crow). The description intensifies the scene’s dread and signals ominous conditions surrounding the conflict.