Shloka 41
Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
सुव्रतं सत्यसंधं च ददौ मित्रो महात्मने । कुमाराय महात्मानौ तपोविद्याधरी प्रभु:
suvrataṃ satyasaṃdhaṃ ca dadau mitro mahātmane | kumārāya mahātmānau tapovidyādharī prabhuḥ, rudrair vasubhir ādityair aśvibhyāṃ ca vṛtaḥ prabhuḥ |
வைசம்பாயனர் கூறினார்— தவவலமும் தெய்வீக ஞானமும் உடைய அந்தப் பெருமான், மகாத்மா குமாரன் (கார்த்திகேயன்)க்கு ‘மித்ர’ன் எனும் துணைவனை அளித்தான்; அவன் சிறந்த விரதம் கொண்டவன், சத்தியத்தில் உறுதியானவன். பின்னர் அந்த ஒளிமிகு பெருமான் ருத்ரர்கள், வசுக்கள், ஆதித்யர்கள் மற்றும் இரு அச்வின்களால் சூழப்பட்டு நின்றான்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates satya (truth) and vrata (disciplined vows) as defining virtues of worthy companionship and authority: divine power is portrayed as harmonized with ethical steadfastness, suggesting that greatness is validated by truthfulness and self-restraint.
Vaiśaṃpāyana describes Kumāra (Kārttikeya) being honored: Mitra—characterized as suvrata and satyasaṃdha—is bestowed/assigned to him, and Kumāra is shown standing encircled by major classes of deities (Rudras, Vasus, Ādityas, and the Aśvins), emphasizing his eminence and divine recognition.