Shloka 27
Sarasvatī-Śāpavimokṣa, Rākṣasa-Mokṣa, and Aruṇā-Tīrtha
Indra–Namuci Expiation
अथ कूले स्वके राजन् जपन्तमृषिसत्तमम् | जुद्दानं कौशिक प्रेक्ष्य सरस्वत्य भ्यचिन्तयत्
atha kūle svake rājan japantam ṛṣisattamam | yuddhānaṃ kauśikaṃ prekṣya sarasvaty abhyacintayat ||
அப்போது, அரசே, தன் கரையில் மந்திர ஜபத்தில் மூழ்கியிருந்த முனிவருள் சிறந்த கௌசிகரை (விஸ்வாமித்ரரை) கண்ட சரஸ்வதி உள்ளத்தில் சிந்தித்தாள்.
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical seriousness of ascetic practice: a sage’s japa and tapas are not merely private acts but forces with real-world consequences, prompting even divine powers (here Sarasvatī) to deliberate on what is right and proportionate.
Vasiṣṭha narrates that Sarasvatī notices Kauśika on the riverbank engaged in mantra-recitation and, after observing him, begins to reflect—setting up her ensuing decision or intervention in the unfolding episode.