Shloka 56
Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
पशूनेतानहं त्यक्त्वा भिक्षिष्ये राजसत्तमम् | राजन! वहाँ महर्षियोंने पांचालोंसे इक्कीस बलवान् और नीरोग बछड़े प्राप्त किये। तब उनमेंसे दल्भपुत्र बकने अन्य सब ऋषियोंसे कहा--“आपलोग इन पशुओंको बाँट लें। मैं इन्हें छोड़कर किसी श्रेष्ठ राजासे दूसरे पशु माँग लूँगा'
paśūn etān ahaṃ tyaktvā bhikṣiṣye rājasattamam | rājan! tatra maharṣibhiḥ pāñcālebhya ekaviṃśatiḥ balavanto nīrogāś ca vatsāḥ prāptāḥ | tataḥ tebhyo dalbhaputro bako 'nyeṣāṃ sarveṣāṃ ṛṣīṇāṃ provāca—“yūyaṃ paśūn imān vibhajadhvam | aham etān parityajya kañcid vararājaṃ gatvā 'nyān paśūn yāciṣye” |
வைசம்பாயனர் கூறினார்—“இந்தப் पशுக்களை விட்டுவிட்டு, நான் அரசர்களில் சிறந்த ஒருவரிடம் பிச்சை கேட்பேன்.” அரசே, அங்கே மகரிஷிகள் பாஞ்சாலர்களிடமிருந்து வலிமையும் நோயற்ற தன்மையும் கொண்ட இருபத்தொன்று கன்றுகளைப் பெற்றனர். அப்போது தல்பனின் மகன் பகன் மற்ற முனிவர்களிடம் கூறினான்—“நீங்கள் இந்தப் पशுக்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்; நான் இவற்றைத் துறந்து, ஏதோ ஒரு சிறந்த அரசனை அணுகி வேறு மாடுபசுக்களை யாசிப்பேன்.”
वैशम्पायन उवाच