Shloka 9
Saptasārasvata-tīrtha-prasaṅgaḥ | The Saptasārasvata Pilgrimage Account and the Maṅkaṇaka Narrative
श्रुत्वा गीत॑ च तद् दिव्यं वादित्राणां च नि:स्वनम् छायाश्व विपुला दृष्टवा देवगन्धर्वरक्षसाम्
śrutvā gītaṃ ca tad divyaṃ vāditrāṇāṃ ca niḥsvanam | chāyāś ca vipulā dṛṣṭvā devagandharvarakṣasām ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அந்த தெய்வீகப் பாடலையும் வாத்தியங்களின் முழக்கத்தையும் கேட்டு, தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், ராக்ஷசர்கள் ஆகியோரின் பெரும் நிழல்கள்/உருவங்களைப் பார்த்த மக்கள், அங்கே அதிமானுட சக்திகள் கூடிவிட்டன என உணர்ந்தனர்; அது போரின் தர்ம-கனத்தையும், செயல்வினைப் பலனின் அச்சத்தையும் மேலும் தீவிரப்படுத்தியது।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that human conflict—especially war driven by adharma—does not remain merely human in its scope: it draws the attention of higher and darker powers alike, reminding listeners that actions on the battlefield carry cosmic and ethical consequences.
A celestial song and the loud music of instruments are heard, and immense shadowy forms of Devas, Gandharvas, and Rākṣasas are perceived—suggesting a supernatural gathering or portent surrounding the events of the war.